oraz krótka opowieść o tym, co może się nieraz człowiekowi przytrafić we własnym domu – co prawda, nie musi

I siedziałaby tak jeszcze godzinę albo dwie, może nawet ugotowała kaszę albo wymyśliła poniedziałkowy odcinek, ale zadzwonił domofon.
W sobotę, wyobraźcie sobie, Drodzy Czytelnicy, kilka minut po trzynastej.
Więc nie kurier ani nie listonosz.
Pizzy nie zamawiała, pomocy nie wzywała, Bengalski ma klucze, ksiądz po kolędzie był w zeszłym tygodniu.
Świadoma tego wszystkiego, podniosła słuchawkę. Oczywiście, bardzo się sobie dziwiąc.
Domofonowi zresztą też, bo nie brzmiał ja zwykle.
Wydawał z siebie krótkie, urywane pipnięcia na przemian z nie wiadomo właściwie czym.
– Tak?
– O, jest pani! – zupełnie bexie nieznany ujmujący baryton wyraźnie się ucieszył.
– Źle pana słyszę.
– Ale wpuści mnie pani do bloku? Bo wie pani, my tak sobie dzisiaj rozmawiamy z mieszkańcami pani dzielnicy o edukacji seksualnej...