mały figiel, o który nie albo przyczynek do dziejów epistolografii

Właściwie, wcale się nie zdziwiła.
Ani, że w ogóle ta wiadomość przyszła –  kiedyś MUSIAŁA przecież przyjść, więc w grudniu po południu jak najbardziej, witamy & zapraszamy – ani, że nie ma w niej żadnej wzmianki o Świętach i Nowym Roku, choćby nawet pisanych małą literą. Bo cóż w końcu z tego, że jest 20 grudnia? Jedni obchodzą bardziej, drudzy mniej, jeszcze inni wcale i, jak mawia Bengalski, gdy nikt go nie słyszy, tyle w temacie. Poza tym, ile w końcu można, wesołych i szczęśliwego.
Więc tylko się ucieszyła. Przeczytała najpierw raz, potem drugi – o swojej cierpliwości, cudzym braku czasu, kilku zabawnych sytuacjach, dwóch smutnych zdarzeniach, podróży służbowej i spotkaniu starych przyjaciół –  obejrzała załączone zdjęcia, po czym zanurzyła wirtualne pióro w cyberinkauście i odpisała na jednym oddechu.
Bezdechu właściwie.
Starając się, żeby było jak najszczerzej i jak najserdeczniej, możliwie zwięźle i niezobowiązująco.
Życzę Ci... zakończyła i wyszczególniła.
Posypała wszystko cyberbrokatem, dołączyła gwiazdkę prawie jak z nieba i na wszelki wypadek przeczytała mejla od Ź. jeszcze raz, żeby mieć pewność, że odpowiadając nie pominęła czegoś, do czego chciałaby nawiązać.
No tak. Jednak nie zauważyła. Daty. Kilka dni przed końcem grudnia 2017 roku dostała wiadomość wysłaną w maju 2014.
Potem wcześniejszą, z września 2013, od kogoś innego. Więc pomyślała...
Ale chociaż czekała do późnego wieczora, sprawdzając pocztę co pół godziny, nieboszczyk nie napisał. Taki lajf. I tyle w temacie.

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Woman_writing_a_letter,_with_her_maid,_by_Johannes_Vermeer.jpg