o czym właściwie i po co*?

– Wielka mi rzecz, kasza pod poduszką – mówi Bengalski, próbując najpierw miotełką ze sztucznych piór, a potem srebrzystym chwytakiem (Handgreifer mit Schuheanzieher aus Alu, pięknie dziękujemy) dosięgnąć Pani Wazonik, w której głowie ktoś umieścił wcale nie kwiatek, co byłoby pewnie trochę bardziej zgodne z przeznaczeniem onej, nie osoby przecież, a jedynie antropomorficznego przedmiotu, ale palemkę, dotychczas spokojnie czekającą na kolejną Wierzbną Niedzielę – a może nie czekającą na nic, tylko po prostu sobie będącą, jak tylu/tyle innych ludzi / zwierząt  pluszowych i nie / rzeczy w Cytrynowym Zakątku. – Jeśli gotowana & z majonezem, to jest ta, którą w zeszłą sobotę przyrządzał Szuwarek, a Jej Cytrynowość później chciała wymieszać z surówką z pora, tylko sufit nagle się obniżył albo podłoga niespodziewanie zaatakowała, już nie pamiętam, w każdym razie kasza była dosłownie wszędzie. A jak surowa, to znaczy, że Jej Cytrynowość przygotowała porcję na następną sobotę i przydałoby się dokładnie pozamiatać albo w ogóle najlepiej odkurzyć. Zresztą, ta poduszka i tak nie jest twoja, chciałem zauważyć. Nie widziałaś gdzieś czekolady?
– Jakiej znów czekolady? – pyta zmęczonym głosem mała Cy i nie czekając na odpowiedź dodaje: – Patrzyłeś w szufladzie z budyniem?
– Patrzyłem. Nie ma. Pewnie osioł zjadł.
– Chyba taki głupi nie jest. Już prędzej Jej Cytrynowość.
– Na pewno nie. Wczoraj słyszałem, jak mówiła, że czekolada jest niezdrowa, tylko nie pamiętam dlaczego.
– To powinna być. Sprawdzałeś pod łóżkiem?
–Tam, gdzie we wtorek lądowało masło? Nie ma.
– Pod szafą obok zegara?
– Nie ma.
– Za komodą?
– No chyba! Od tego zacząłem.
– W zamrażalniku?
– Słuchaj...
– Co znowu, co? Myślę, staram ci się pomóc...
– Możesz się przez chwilę nie obrażać? Ja tylko chciałem wiedzieć, dlaczego ten zegar u nas ciągle leży pod szafą.
– Bo na razie nie wiadomo, gdzie go powiesić, a Jej Cytrynowość uważa, że jak się go położy gdzie indziej, zaraz stamtąd spadnie i się zniszczy. Przy okazji jest zastosowanie dla kocyka.
– Jakiego znów kocyka?
– Tego tam, w krateczkę.
– Żeby był ładny to nie powiem.
– Nie musi. Wystarczy, że jest historyczny. Herstoryczny nawet. Podobno dawno, dawno temu Wstępni przynieśli w nim Jej Cytrynowość ze szpitala.
– Ładnie byśmy wszyscy dzisiaj wyglądali, gdyby im się zgubiła gdzieś po drodze i tylko by się zostali z czapeczką...
– I z tym kocykiem...
-----
* Na razie nie wiadomo.